Większość ludzi osądza innych, często nawet ich dobrze
nie znają. Osądza się ich o zachowanie, wygląd itp. Lecz każdy ma jakąś
tajemnice, swoją historie którą napisało życie i wcale nie są one zabawne. Oto
moja historia.
Kiedy
miałam 10 lat mieszkałam razem z mamą i jej mężem. Nigdy nie lubiłam swojego
ojczyma. Dwa lata później moja matka zginęła w wypadku samochodowym. Zostałam
sama z tym skurwielem. Co noc zapraszał do domu swoich kumpli. Pili do rana.
Popołudniami kiedy wracałam ze szkoły on leżał na podłodze i spał. Alkoholik.
Nie był dobrym opiekunem dla 12 letniej dziewczyny. Każdego dnia bałam się
zasnąć. Bałam się, że znów mi coś zrobi. Nie myliłam się. To stało się normą…
Kiedyś nie wytrzymałam i poszłam na
policję. Opowiedziałam im wszystko. Oni odnaleźli mojego prawdziwego tatę.
Okazał się być naprawdę miłym gościem, a co najważniejsze kochającym ojcem.
Zamieszkałam u niego i zaczęłam chodzić do nowej szkoły. Niestety jakoś nie
mogłam znaleźć przyjaciół. Pewnego dnia kiedy siedziałam sama jak zawsze
podszedł do mnie chłopak o imieniu Zayn. Zaprzyjaźniliśmy się.
7 lat później
Wychodząc z łazienki usłyszałam rozmowę chłopaków. Kilka
razy usłyszałam swoje imię. Postanowiłam przysłuchać się tej konwersacji i
przysiadłam na jednym schodku.
- Zayn nie wiem czy nie zauważyłeś, ale [t.i] dziwnie się
zachowuje- powiedział Harry.
- Proszę nie zaczynaj- powiedział Zayn
-Rozumiem cie Zayn. Znacie się tyle lat. My znamy ją
tylko 3 lata. Zawsze kiedy wybieramy się na plażę, nad jezioro czy jedziemy
jeszcze gdzie indziej to odmawia. Ani razu się z nami nie wybrała jest ładna
nie ma się czego wstydzić.- powiedział Louis
-Wiem ale…- przerwał, a ja siedziałam nas chodach i
słuchałam dalej kiedy dwie łzy spłynęły mi po policzku- Teraz już nie jestem w
stu procentach pewien czy mogę jej zaufać. Skoro ona nie ufa mi- w tym momencie
się załamałam. Wstałam i wyszłam do salonu. Chłopcy spojrzeli na mnie.
-[t.i], ty …- nie dokończył ponieważ mu przerwałam
-Tak słyszałam wszystko. Nie macie prawa mnie osądzać.
Nie przeżyliście tego co ja.- mówiłam przez łzy oni w milczeniu czekali aż
skończę – Wasze życie jest, było i zawsze będzie prostsze. Ja nie mogłam
zasnąć, bałam się, że to się znów powtórzy. Nie śni wam się najgorszy dzień w
waszym całym życiu. Krzyk, płacz, błaganie o to by przestał. Nie mieliście
ojczyma o chorych intencjach. Który co noc wchodził by wam do pokoju. Wy nie
zostaliście zgwałceni kilka razy- nie mogłam powstrzymać się od płaczu. Wam nie
wymierzano ciosów w plecy potłuczonymi butelkami od piwa. Nie siedzieliście w
wannie pełnej waszej krwi. Raz trafiłam przez to do szpitala, tam jak tylko
zobaczyli moje plecy zadzwonili na policje. Wiecie, że ten uraz zostaje na
zawsze, tak jak blizny.- popłakałam się i pobiegłam do łazienki. Zamknęłam
drzwi na klucz. Usłyszałam, że ktoś idzie po schodach, a następnie puka do
drzwi. Weszłam do wanny i usiadłam w niej. Usłyszałam głos Zayna.
-Otwórz drzwi proszę… Błagam nie rób nic głupiego.
- Już za późno!- nic nie odpowiedział tylko uderzył w
drzwi. Kilka razy jeszcze próbował je wywarzyć, aż mu się udało. Chwycił mnie
za rękę i wyciągnął z wanny. Odruchowo chwyciłam się za nadgarstek.
- Co zrobiłaś?- spytał ze strachem wymalowanym na twarzy.
- Kilka lat temu zbyt lekko przejechałam sobie żyletką po
nadgarstku i nadal żyję.
- Słuchaj poznałem, śliczną dziewczynę i kocham ją. Znam
ją już 7 lat, a ona dopiero dziś wyjawiła mi swoje dwa sekrety.- uśmiechnęłam
się do niego. Zayn lekko się pochylił, a jego usta złączyły się z moimi w
pocałunku.
________________________________________________________________________
mam nadzieję, że się spodoba / kajjaa :D
